Ludmi\u0142a usiad\u0142a na skraju \u0142\u00f3\u017cka i wyjrza\u0142a przez okno. Jesienny deszcz m\u017cy\u0142 za szyb\u0105. W mieszkaniu panowa\u0142a cisza. Z korytarza s\u0142ycha\u0107 by\u0142o tylko st\u0142umione kroki. Zinaida Paw\u0142owna chodzi\u0142a tam i z powrotem. Ludmi\u0142a westchn\u0119\u0142a g\u0142\u0119boko.<\/p>\n\n\n\n
\u017bycie z matk\u0105 m\u0119\u017ca sta\u0142o si\u0119 ju\u017c ci\u0119\u017carem. Kiedy Zinaida Paw\u0142owna si\u0119 wprowadzi\u0142a, powiedzia\u0142a, \u017ce to by\u0142o tymczasowe.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCo to jest miesi\u0105c czy dwa?\u201d \u2013 pr\u00f3bowa\u0142 j\u0105 uspokoi\u0107 Kiry\u0142. Ale jeden miesi\u0105c p\u0142ynnie przechodzi\u0142 w drugi. I tak ju\u017c trwa\u0142o ponad p\u00f3\u0142 roku.<\/p>\n\n\n\n
— Ludka! — dobieg\u0142 z kuchni g\u0142os te\u015bciowej. — Gdzie jeste\u015b?<\/p>\n\n\n\n
\u201eProsz\u0119, Zinaido Paw\u0142owno\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a Ludmi\u0142a, powoli wstaj\u0105c i wychodz\u0105c na korytarz.<\/p>\n\n\n\n
Te\u015bciowa sta\u0142a przy piecu, trzymaj\u0105c w d\u0142oniach garnek. Na jej twarzy malowa\u0142a si\u0119 wieczna surowa maska. Wygl\u0105da\u0142a, jakby nigdy jej nie zdj\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTy b\u0119dziesz dzisiaj gotowa\u0142 zup\u0119, czy mam to zrobi\u0107 sama?\u201d \u2013 zapyta\u0142a z wyra\u017anym niezadowoleniem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eChcia\u0142am zosta\u0107 troch\u0119 d\u0142u\u017cej\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a cicho Ludmi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 No, oczywi\u015bcie, jak zawsze, p\u00f3\u017aniej \u2013 za\u015bmia\u0142a si\u0119 te\u015bciowa \u2013 dla ciebie wszystko jest p\u00f3\u017aniej. Ale teraz musisz si\u0119 naje\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a milcza\u0142a. Nie by\u0142o sensu si\u0119 k\u0142\u00f3ci\u0107. Czu\u0142a, \u017ce te\u015bciowa szuka pretekstu, \u017ceby si\u0119 do niej przyczepi\u0107, i stara\u0142a si\u0119 go nie dawa\u0107. Min\u0119\u0142o kilka godzin. Kiry\u0142 jeszcze nie wr\u00f3ci\u0142 z pracy. Zinaida Paw\u0142owna siedzia\u0142a w salonie, robi\u0105c na drutach i cicho mamrocz\u0105c co\u015b pod nosem. Ludmi\u0142a postanowi\u0142a wykorzysta\u0107 t\u0119 okazj\u0119 i posz\u0142a do \u0142azienki, \u017ceby poby\u0107 cho\u0107 kilka minut sama ze sob\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a stan\u0119\u0142a przed lustrem i spojrza\u0142a na swoje odbicie. Jej oczy by\u0142y zm\u0119czone, jakby nie spa\u0142a od kilku dni z rz\u0119du.<\/p>\n\n\n\n
\u201eJak d\u0142ugo to potrwa?\u201d zapyta\u0142a sam\u0105 siebie szeptem.<\/p>\n\n\n\n
Nagle drzwi \u0142azienki gwa\u0142townie si\u0119 otworzy\u0142y. Luda wzdrygn\u0119\u0142a si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
— Lud, nie chcesz wytrze\u0107 pod\u0142ogi w korytarzu? Znalaz\u0142am tam mokre \u015blady st\u00f3p — Zinaida Paw\u0142owna.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTeraz to wytr\u0119\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a Ludmi\u0142a z rezerw\u0105. Wysz\u0142a z \u0142azienki i skierowa\u0142a si\u0119 na korytarz. Wycieraj\u0105c pod\u0142og\u0119, zastanawia\u0142a si\u0119, jak d\u0142ugo to jeszcze potrwa. Kiry\u0142 i tak przyjdzie i zostawi po sobie \u015blad.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePo prostu nie rozumiem, dlaczego ona tu jest\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Ludmi\u0142a m\u0119\u017cowi tego wieczoru, gdy siedzieli w kuchni.<\/p>\n\n\n\n
— Lud, wiesz, mama nie ma dok\u0105d p\u00f3j\u015b\u0107 — westchn\u0105\u0142. — No, sprzeda\u0142a mieszkanie, to gdzie p\u00f3jdzie? Troch\u0119 pomieszka i b\u0119dzie dobrze.<\/p>\n\n\n\n
Kilka miesi\u0119cy temu Zinaida Paw\u0142owna nagle og\u0142osi\u0142a, \u017ce postanowi\u0142a sprzeda\u0107 swoje mieszkanie. Powiedzia\u0142a, \u017ce chce mieszka\u0107 bli\u017cej natury, w jakim\u015b cichym miejscu. Ludmi\u0142a i Kiry\u0142 byli zaskoczeni, ale nie sprzeciwili si\u0119 jej tymczasowemu pobytowi u nich.<\/p>\n\n\n\n
Ale poszukiwania mieszkania sz\u0142y powoli. Ludmi\u0142a od razu poczu\u0142a, \u017ce co\u015b jest nie tak. Wydawa\u0142o jej si\u0119, \u017ce te\u015bciowa po prostu wykorzystuje ich dobro\u0107. Ale Kiry\u0142, jak zawsze, stan\u0105\u0142 po stronie matki.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Troch\u0119! \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 gorzko. \u2013 Min\u0119\u0142o ponad p\u00f3\u0142 roku, Kiry\u0142. P\u00f3\u0142 roku, a ona wci\u0105\u017c tu jest i nie zamierza wyje\u017cd\u017ca\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNo c\u00f3\u017c, b\u0105d\u017a jeszcze troch\u0119 cierpliwy\u201d \u2013 powiedzia\u0142 m\u0105\u017c. \u201eZnalezienie nowego miejsca do \u017cycia nie jest takie \u0142atwe\u201d.<\/p>\n\n\n\n
— No to zr\u00f3b co\u015b. Ona zachowuje si\u0119, jakby by\u0142a pani\u0105 domu. Nie widzisz tego? Ci\u0105gle mnie krytykuje, o byle co! Nie mog\u0119 ju\u017c nawet normalnie oddycha\u0107 w jej obecno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Kirill milcza\u0142 przez chwil\u0119, a potem powoli wsta\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u201eLyud, nie ma potrzeby za du\u017co my\u015ble\u0107\u201d \u2013 powiedzia\u0142 i poszed\u0142 do sypialni.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a by\u0142a strasznie obra\u017cona. Nie zmy\u015blaj. \u0141atwo powiedzie\u0107. Jakby Kiry\u0142 w og\u00f3le jej nie rozumia\u0142. Jakby nie widzia\u0142, jak Zinaida Paw\u0142owna metodycznie, dzie\u0144 po dniu, zatruwa jej \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n
Rano Ludmi\u0142a obudzi\u0142a si\u0119 z ci\u0119\u017ckim uczuciem. Przy\u015bni\u0142 jej si\u0119 koszmarny sen. Jakby pr\u00f3bowa\u0142a uwolni\u0107 si\u0119 z lepkiej sieci, ale kto\u015b niewidzialny j\u0105 odci\u0105ga\u0142. Zinaida Paw\u0142owna krz\u0105ta\u0142a si\u0119 ju\u017c w kuchni. Zapach sma\u017conej ryby przyprawia\u0142 Ludmi\u0142\u0119 o md\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDzie\u0144 dobry\u201d \u2013 mrukn\u0119\u0142a, nalewaj\u0105c sobie fili\u017cank\u0119 kawy.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDobrze, dobrze\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a te\u015bciowa z udawan\u0105 weso\u0142o\u015bci\u0105. \u201eUsma\u017cy\u0107 ci jajka?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie, dzi\u0119kuj\u0119\u201d \u2013 skrzywi\u0142a si\u0119 Ludmi\u0142a. Jej te\u015bciowa tak j\u0105 usma\u017cy\u0142a, \u017ce jajecznica zamieni\u0142a si\u0119 w gumowate placki p\u0142ywaj\u0105ce w t\u0142uszczu.<\/p>\n\n\n\n
— No, jak chcesz — prychn\u0119\u0142a Zinaida Paw\u0142owna. — Nie rozumiem was, m\u0142odzi. Musicie du\u017co je\u015b\u0107 rano!<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a w milczeniu dopi\u0142a kaw\u0119 i ruszy\u0142a do drzwi. Doda\u0142a te\u015bciowa.<\/p>\n\n\n\n
— Lyud, powiniene\u015b wr\u00f3ci\u0107 wcze\u015bniej dzi\u015b wieczorem. Upiek\u0142am ciasto, usi\u0105d\u017amy wszyscy razem.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a st\u0142umi\u0142a westchnienie. Oznacza\u0142o to, \u017ce Zinaida Paw\u0142owna sp\u0119dzi ca\u0142y wiecz\u00f3r, opowiadaj\u0105c o swoich nieistniej\u0105cych dolegliwo\u015bciach. I b\u0119dzie mia\u0142a czas, by krytykowa\u0107 kuchni\u0119 Ludmi\u0142y. I oczywi\u015bcie, by udziela\u0107 jej nieproszonych rad dotycz\u0105cych wychowania dzieci.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePostaram si\u0119\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a wymijaj\u0105co Ludmi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Dzie\u0144 w biurze ci\u0105gn\u0105\u0142 si\u0119 w niesko\u0144czono\u015b\u0107. Ludmi\u0142a z t\u0119sknot\u0105 wyobra\u017ca\u0142a sobie powr\u00f3t do domu, gdzie czeka\u0142 ju\u017c na ni\u0105 rodzinny obiad i k\u0105\u015bliwe uwagi Zinaidy Paw\u0142owny.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy wr\u00f3ci\u0142a do domu, Zinaida Paw\u0142owna i Kiry\u0142 siedzieli przy stole. Te\u015bciowa, zauwa\u017cywszy Ludmi\u0142\u0119, znacz\u0105co spojrza\u0142a na zegar \u015bcienny.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNo, w ko\u0144cu\u201d \u2013 skomentowa\u0142a. \u201eCzekali\u015bmy na to od dawna\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ca\u0142y wiecz\u00f3r, zgodnie z przewidywaniami Ludmi\u0142y, przebiega\u0142 wed\u0142ug ustalonego scenariusza. Te\u015bciowa, niczym zdarta p\u0142yta, powtarza\u0142a te same historie z m\u0142odo\u015bci, Kiry\u0142 kiwa\u0142 g\u0142ow\u0105 z roztargnieniem, a Ludmi\u0142a stara\u0142a si\u0119 zachowa\u0107 pozory u\u015bmiechu na twarzy. Po kolacji Zinaida Paw\u0142owna uda\u0142a si\u0119 do swojego pokoju, zostawiaj\u0105c za sob\u0105 g\u00f3r\u0119 nieumytych naczy\u0144.<\/p>\n\n\n\n
\u201eNie rozumiem\u201d \u2013 szepn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a, znu\u017cona opadaj\u0105c na krzes\u0142o \u2013 \u201edlaczego ona nie mo\u017ce chocia\u017c umy\u0107 w\u0142asnego talerza?\u201d<\/p>\n\n\n\n
\u201eLud, nie zaczynaj\u201d \u2013 skrzywi\u0142 si\u0119 Kirill.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie mog\u0119 swobodnie oddycha\u0107 we w\u0142asnym domu. Czuj\u0119, \u017ce ka\u017cdy m\u00f3j ruch jest obserwowany!<\/p>\n\n\n\n
Kirill spojrza\u0142 na \u017con\u0119 w milczeniu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, \u017ce to jest tymczasowe\u201d \u2013 powiedzia\u0142 w ko\u0144cu.<\/p>\n\n\n\n
— Jako\u015b nie mo\u017cesz ju\u017c w to uwierzy\u0107? — Ludmi\u0142a gorzko si\u0119 za\u015bmia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
— Co proponujesz? — Kirill podni\u00f3s\u0142 g\u0142os. — Wyrzuci\u0107 j\u0105 na ulic\u0119?<\/p>\n\n\n\n
— Co to ma do rzeczy! Ona po prostu musi zrozumie\u0107, \u017ce to nasz dom, a nie jej lenno!<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a sp\u0119dzi\u0142a noc na kanapie w salonie. Nie chcia\u0142a spa\u0107 w jednym \u0142\u00f3\u017cku z Kiry\u0142em.<\/p>\n\n\n\n
— Lud, znowu zapomnia\u0142e\u015b kupi\u0107 chleba? — zapyta\u0142a te\u015bciowa nast\u0119pnego dnia, zagl\u0105daj\u0105c do pustego pojemnika po chlebie. — Ile razy mam ci jeszcze przypomina\u0107?<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a zacisn\u0119\u0142a z\u0119by, ale nic nie powiedzia\u0142a. Postanowi\u0142a nie wdawa\u0107 si\u0119 w kolejn\u0105 nieko\u0144cz\u0105c\u0105 si\u0119 k\u0142\u00f3tni\u0119. Jednak w \u015brodku ju\u017c kipia\u0142a z w\u015bciek\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzy nauczysz si\u0119 kiedy\u015b, jak prowadzi\u0107 dom?\u201d \u2013 upiera\u0142a si\u0119 te\u015bciowa, podchodz\u0105c do lod\u00f3wki. \u201eCzy zamierzasz trzyma\u0107 g\u0142ow\u0119 w chmurach?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Tym razem emocje wzi\u0119\u0142y g\u00f3r\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Zinaido Paw\u0142owno \u2013 zacz\u0119\u0142a gwa\u0142townie Ludmi\u0142a, zwracaj\u0105c si\u0119 do te\u015bciowej \u2013 nie mog\u0119 ju\u017c tego znie\u015b\u0107. Krytykujesz mnie bez przerwy, jak gdybym by\u0142a jak\u0105\u015b s\u0142u\u017c\u0105c\u0105. Jak d\u0142ugo to jeszcze potrwa?<\/p>\n\n\n\n
Zinaida Paw\u0142owna zatrzyma\u0142a si\u0119 i zmru\u017cy\u0142a oczy.<\/p>\n\n\n\n
— Zapomnia\u0142e\u015b, kto tu rz\u0105dzi?<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo nie twoja sprawa\u201d \u2013 warkn\u0119\u0142a Ludmi\u0142a, staraj\u0105c si\u0119 nie podnosi\u0107 g\u0142osu. \u201eTo m\u00f3j dom, Kiry\u0142. Nie b\u0119d\u0119 d\u0142u\u017cej tolerowa\u0107 twojego chamstwa\u201d.<\/p>\n\n\n\n
— Kim ty jeste\u015b, \u017ceby mi m\u00f3wi\u0107, co mam robi\u0107? — Jej g\u0142os sta\u0142 si\u0119 lodowaty. — Gdyby nie ja, nie mieszka\u0142by\u015b tu.<\/p>\n\n\n\n
Tej samej nocy Ludmi\u0142a spakowa\u0142a swoje rzeczy i wyjecha\u0142a. Kiry\u0142 pr\u00f3bowa\u0142 j\u0105 powstrzyma\u0107, ale by\u0142a nieugi\u0119ta. Jej cierpliwo\u015b\u0107 si\u0119 sko\u0144czy\u0142a. Ludmi\u0142a zamieszka\u0142a ze swoj\u0105 przyjaci\u00f3\u0142k\u0105 Galin\u0105.<\/p>\n\n\n\n
— Lud, nie mo\u017cesz si\u0119 tak katowa\u0107 — westchn\u0119\u0142a Galina. — Niech Kiry\u0142 sam za\u0142atwi to z matk\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Min\u0119\u0142o kilka dni. Kiry\u0142 przychodzi\u0142 do \u017cony ka\u017cdego wieczoru. Pr\u00f3bowa\u0142 j\u0105 nam\u00f3wi\u0107 do powrotu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eDop\u00f3ki ona tam jest, nigdzie nie wr\u00f3c\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142a stanowczo Ludmi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
A\u017c pewnego wieczoru na progu domu nie pojawi\u0142 si\u0119 Cyryl, lecz Zinaida Paw\u0142owna.<\/p>\n\n\n\n
\u201eLuda, cze\u015b\u0107\u201d \u2013 powiedzia\u0142a te\u015bciowa. \u201eCzy mog\u0119 wej\u015b\u0107?\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u201eMyli\u0142am si\u0119\u201d \u2013 powiedzia\u0142a Zinaida Paw\u0142owna. \u201eJeste\u015b dobr\u0105 kobiet\u0105, Lud. Po prostu si\u0119 ba\u0142am\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a nie wiedzia\u0142a, co powiedzie\u0107. Mia\u0142a wra\u017cenie, jakby przed ni\u0105 siedzia\u0142a inna Zinaida Paw\u0142owna.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCzego si\u0119 boisz?\u201d zapyta\u0142a cicho Luda.<\/p>\n\n\n\n
\u201eStraci\u0107 rodzin\u0119\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a te\u015bciowa, a w jej oczach pojawi\u0142y si\u0119 \u0142zy. \u201eWychowywa\u0142am Kiry\u0142a sama, a kiedy si\u0119 o\u017ceni\u0142\u2026 nie wiedzia\u0142am, co robi\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Te s\u0142owa zaskoczy\u0142y Ludmi\u0142\u0119. Zobaczy\u0142a, \u017ce przed ni\u0105 siedzi bezbronna kobieta. Co\u015b w jej wn\u0119trzu zadr\u017ca\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a milcza\u0142a przez d\u0142ugi czas, trawi\u0105c s\u0142owa te\u015bciowej. Trudno jej by\u0142o uwierzy\u0107 w szczero\u015b\u0107 Zinaidy Paw\u0142owny. Tyle miesi\u0119cy znosi\u0142a uszczypliwe uwagi i krytyk\u0119, \u017ce teraz ka\u017cde mi\u0142e s\u0142owo z jej strony odbierane by\u0142o z podejrzliwo\u015bci\u0105. Ale co\u015b w oczach tej kobiety da\u0142o Ludmile do my\u015blenia.<\/p>\n\n\n\n
\u201eBy\u0142oby nam wszystkim \u0142atwiej, gdyby\u015b od samego pocz\u0105tku by\u0142 szczery\u201d \u2013 zauwa\u017cy\u0142a ostro\u017cnie Ludmi\u0142a. \u201eNie jestem twoim wrogiem\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Te\u015bciowa skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
— Rozumiem, Lyud. Ju\u017c znalaz\u0142em sobie nowe mieszkanie. Wyprowadzam si\u0119 za tydzie\u0144.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a nie spodziewa\u0142a si\u0119 takiego obrotu spraw.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZnalaz\u0142e\u015b mieszkanie?\u201d zapyta\u0142a z niedowierzaniem.<\/p>\n\n\n\n
\u201eTak\u201d \u2013 potwierdzi\u0142a Zinaida Paw\u0142owna. \u201eZa d\u0142ugo u ciebie zosta\u0142am\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Ludmi\u0142a postanowi\u0142a wr\u00f3ci\u0107 do domu. I Zinaida Paw\u0142owna rzeczywi\u015bcie si\u0119 wyprowadzi\u0142a. Zacz\u0119\u0142a jednak cz\u0119\u015bciej przyje\u017cd\u017ca\u0107 i teraz jej synowa cieszy\u0142a si\u0119 z jej widoku.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Ludmi\u0142a usiad\u0142a na skraju \u0142\u00f3\u017cka i wyjrza\u0142a przez okno. Jesienny deszcz m\u017cy\u0142 za szyb\u0105. W mieszkaniu panowa\u0142a cisza. Z korytarza s\u0142ycha\u0107 by\u0142o tylko \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":20323,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-20322","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/daily24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20322","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/daily24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/daily24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/daily24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/daily24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=20322"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/daily24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20322\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":20324,"href":"https:\/\/daily24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/20322\/revisions\/20324"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/daily24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/20323"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/daily24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=20322"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/daily24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=20322"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/daily24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=20322"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}