<\/p>\n\n\n\n
Po lewej — bia\u0142a lod\u00f3wka. Kiedy\u015b sta\u0142a w kuchni. Trzyma\u0142a mas\u0142o, zup\u0119 z wczoraj, mo\u017ce ciasto na niedziel\u0119. Na drzwiach ma jeszcze resztki magnes\u00f3w, \u015blady dzieci\u0119cych palc\u00f3w. Teraz stoi na podw\u00f3rku, w\u015br\u00f3d \u015bmieci, podparta niebiesk\u0105, spr\u00f3chnia\u0142\u0105 desk\u0105. Drzwi ju\u017c nie domykaj\u0105 si\u0119 szczelnie. Nikt jej nie wyrzuci\u0142 do ko\u0144ca, nikt te\u017c nie zabra\u0142 z powrotem. Czeka.<\/p>\n\n\n\n
Po prawej — cz\u0142owiek. Siedzi na zimnym betonie, w brudnej, za du\u017cej kurtce, w czapce, kt\u00f3ra pami\u0119ta lepsze zimy. W r\u0119kach \u015bciska kos\u0119, a w\u0142a\u015bciwie to, co z niej zosta\u0142o — trzonek i ostrze. Trzyma j\u0105 jak lask\u0119, jak jedyn\u0105 rzecz, kt\u00f3ra nie pozwala mu upa\u015b\u0107. Ma zm\u0119czone oczy, ale patrzy prosto w obiektyw. Nie prosi o lito\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Ta lod\u00f3wka to jego dom. A mo\u017ce to on jest jej stra\u017cnikiem.<\/p>\n\n\n\n
Mieszka\u0144cy wsi m\u00f3wi\u0105 na niego Wiktor. Kiedy\u015b pracowa\u0142 w ko\u0142chozie, kosi\u0142 traw\u0119 od \u015bwitu do zmierzchu. Potem ko\u0142chozu nie sta\u0142o, pracy nie sta\u0142o, \u017cona wyjecha\u0142a do miasta. Dom si\u0119 zawali\u0142, dos\u0142ownie i w przeno\u015bni. Zosta\u0142o mu tylko to podw\u00f3rko, ta lod\u00f3wka, w kt\u00f3rej teraz trzyma chleb \u017ceby szczury nie zjad\u0142y, i ta kosa.<\/p>\n\n\n\n
Ludzie przynosz\u0105 mu czasem co\u015b do tej lod\u00f3wki. Kto\u015b w\u0142o\u017cy s\u0142oik barszczu, kto\u015b kawa\u0142ek chleba. On nigdy nie m\u00f3wi «dzi\u0119kuj\u0119» g\u0142o\u015bno, tylko kiwa g\u0142ow\u0105. Bo wdzi\u0119czno\u015b\u0107 jest za ci\u0119\u017cka, gdy nie masz gdzie jej po\u0142o\u017cy\u0107.<\/p>\n\n\n\n