Andriej cz\u0119sto odwiedza\u0142 matk\u0119 swojego najlepszego przyjaciela Siergieja, z kt\u00f3rym s\u0142u\u017cy\u0142 w wojsku.<\/p>\n\n\n\n
Siergiej zgin\u0105\u0142 podczas wykonywania zadania, a Andriej w poczuciu winy i odpowiedzialno\u015bci wzi\u0105\u0142 na siebie opiek\u0119 swojej matki, Niny Pietrowna.<\/p>\n\n\n\n
Przychodzi\u0142 do niej co tydzie\u0144, przynosi\u0142 jedzenie, pomaga\u0142 w pracach domowych i po prostu wspiera\u0142 j\u0105 w rozmowie, pr\u00f3buj\u0105c zrekompensowa\u0107 jej strat\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Dla Niny Pietrowna Andriej sta\u0142 si\u0119 jak syn, a ona zawsze czeka\u0142a na niego z rado\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Pewnego dnia, jak zwykle, Andrei przyszed\u0142 do jej domu, ale co\u015b wyda\u0142o mu si\u0119 dziwne. <\/p>\n\n\n\n
Drzwi by\u0142y uchylone, a w domu panowa\u0142a cisza. Zawo\u0142a\u0142 cicho: \u201eNina Petrovna?\u201d — ale nie by\u0142o odpowiedzi. Czuj\u0105c si\u0119 dziwnie nieswojo, poszed\u0142 dalej, rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119 po pokojach. Wchodz\u0105c do salonu, nagle si\u0119 zatrzyma\u0142, jakby skamienia\u0142y. Naprzeciw niego, przy oknie, sta\u0142 Siergiej. Mia\u0142 na sobie ten sam mundur wojskowy, w kt\u00f3rym razem s\u0142u\u017cyli, i patrzy\u0142 prosto na Andrieja.<\/p>\n\n\n\n