W dzisiejszych czasach często widuje się mężczyzn w średnim i starszym wieku o wysokiej pozycji społecznej w towarzystwie młodych kobiet.

I te kobiety nie są ich żonami. Atrakcyjne kobiety towarzyszą politykom, urzędnikom i biznesmenom na uroczystych spotkaniach, imprezach sportowych i innych ważnych wydarzeniach, jakby było to częścią protokołu.

Ale dlaczego dochodzi do takiej sytuacji i jakie są jej potencjalne konsekwencje?

Oczywiście, główną przyczyną tej praktyki jest patriarchalny system współczesnego społeczeństwa, który zakłada ścisły podział ról społecznych pomiędzy mężczyznami i kobietami.

Dla mężczyzny głównymi atutami są status, pozycja, pieniądze i przydatne znajomości. Wiek i wygląd zazwyczaj nie odgrywają znaczącej roli. To nie przypadek, że łatwiej im kreować się na „przystojnych mężczyzn w kwiecie wieku”, podczas gdy wiele kobiet ma problem ze spełnieniem nieosiągalnych standardów piękna.

Z kolei dla kobiet najważniejszym atutem jest atrakcyjność fizyczna, która jest ściśle związana z młodością: im młodsza kobieta, tym jest uważana za piękniejszą. Tymczasem kobieta dojrzała, mimo posiadania wszystkich atrybutów urody, nie będzie uznawana za taką ze względu na wiek. W tym systemie wartości młodość i atrakcyjność kobiety są wymieniane na status i możliwości mężczyzny. Jest to fundamentalny typ relacji między płciami w patriarchalnym społeczeństwie.

Dlatego w patriarchalnym społeczeństwie dojrzały mężczyzna z młodszą partnerką jest postrzegany jako normalny. To sygnał dla innych, że jego życie zmierza we właściwym kierunku. Posiada wszystkie niezbędne cechy, by być atrakcyjnym dla młodych kobiet. To przekonanie ostatecznie służy jako wzór do naśladowania dla innych mężczyzn.

Tutaj nierówność na korzyść mężczyzn jest widoczna: w patriarchalnym społeczeństwie młodość i atrakcyjność, które są ze sobą nierozerwalnie związane, trwają zaskakująco krótko, podczas gdy kapitał społeczny mężczyzny może być zachowany niemal przez całe jego życie.

Dlaczego młode kobiety godzą się na taki stan rzeczy? Po pierwsze, mogą być równie mocno ofiarami patriarchatu jak mężczyźni, wierząc, że droga do sukcesu wiedzie przez związek z wpływową partnerką. Dlatego spędzają lata na modzie i chirurgii plastycznej, zamiast rozwijać nową wiedzę i umiejętności.

Zwyciężczynie konkursów piękności często pełnią funkcje reprezentacyjne podczas oficjalnych wydarzeń. Są młode, zależne i podporządkowane władzy, w której dominują mężczyźni w średnim i starszym wieku. Jeśli te kobiety podporządkują się oczekiwaniom, osoby sprawujące władzę przyznają im część przywilejów. Właśnie dlatego „królowe piękności” są ważnymi wzorcami do naśladowania dla wielu kobiet. Jakie są konsekwencje tej sytuacji? Prowadzi ona do podwójnego uprzedmiotowienia kobiet: przez mężczyzn i przez państwo.

Czy istnieje wyjście z tej matrycy? Można by spróbować obejść istniejący system, co jest raczej niemożliwe. Aby zerwać z patriarchatem, konieczne jest poddawanie go nieustannej krytycznej analizie i zmienianie istniejących reguł. Niestety, takie praktyki nie cieszą się obecnie poparciem państwa. Wręcz przeciwnie, władze świadomie przyczyniają się do utrzymania i rozwoju tego porządku świata.