Zita i Gita urodziły się jako bliźniaczki syjamskie – połączone miednicą. Miały wspólne jelita, narządy rozrodcze i trzy nogi.

Każdy z nich miał własną głowę, serce i ręce. Od najmłodszych lat uczyli się żyć w całkowitej jedności – dosłownie i w przenośni.

Gdy dziewczynki były małe, akceptowały swoją wyjątkowość z dziecinną aprobatą: rysowały ludzi z trzema nogami, wiązały ze sobą dwie lalki i wyrywały jedną dodatkową nogę, aby lalki były „takie jak one”.

Ale z wiekiem zdały sobie sprawę, że Zita i Gita bardziej niż czegokolwiek pragnęły być odrębnymi jednostkami. Marzenie o niezależności stało się ich wspólnym celem.

Kiedy skończyli 11 lat, lekarze zdecydowali się na przeprowadzenie najtrudniejszej operacji, jaką kiedykolwiek przeprowadzili – rozdzielenia. Podobne przypadki zdarzały się już wcześniej, ale prawie zawsze operacja kończyła się niepowodzeniem lub przeżywało tylko jedno z bliźniąt.

Chirurdzy potrzebowali 12 godzin, aby rozdzielić dziewczynki i usunąć trzecią nogę. To była niezwykle delikatna i ryzykowna operacja, ale zakończyła się sukcesem.

Po rozstaniu dziewczęta nauczyły się chodzić na nowo, tym razem z pomocą protez. Ukończyły szkołę, rozpoczęły naukę języków obcych i zainteresowały się rysunkiem i rękodziełem.

Ale nadal wymagali stałego nadzoru medycznego — ich złożona anatomia dawała o sobie znać.

Niestety, szczęście nie trwało długo: jakiś czas po operacji Zita zmarła na sepsę, poważne powikłanie zakaźne.

Pozostawiona sama sobie, Gita żyła dalej – jakby za dwoje. Zmagała się z kolejnym bólem: kilka lat temu zdiagnozowano u niej raka.

Przeszła operację jelit i leczenie. Ma teraz 33 lata. I pomimo wszystkich przeciwności, walczy. Nie poddaje się. Nadal żyje. Z nadzieją i wspomnieniem o siostrze, która na zawsze pozostanie częścią jej historii.