Powietrze w dolinie stało się ciężkie od zbiorowego ciężaru tysiąca modlitw. Od sześciu dni miasteczko Oakhaven było miejscem gorączkowego ruchu i przyciszonych szeptów.

Grupy poszukiwawcze przemieszczały się niczym powolne duchy przez gęste zarośla otaczającej dziczy, a ich latarki przecinały mgłę wczesnego poranka.

Wszyscy szukali Mai, złocistowłosej ośmiolatki, która najwyraźniej rozpłynęła się w powietrzu z własnego podwórka.

Narracja była tą, którą społeczność znała na pamięć z kilkunastu filmów dokumentalnych o prawdziwych zbrodniach: dziecko bawi się na zewnątrz, furtka jest otwarta, a drapieżnik czający się w cieniu wykorzystuje moment.

Miasto odpowiedziało z dzikością ducha, która była równie inspirująca, co rozpaczliwa. Lokalne firmy zamknęły swoje podwoje, aby pracownicy mogli dołączyć do poszukiwań.

Babcie parzyły niezliczone dzbanki kawy dla zmęczonych wolontariuszy wracających z wąwozów, w butach oblepionych czerwoną gliną.

W centrum tej burzy znajdowała się Elena, matka Mai. Jej twarz, blada i zapłakana, stała się prześladującym obrazem kryzysu.

Każdego wieczoru w lokalnych wiadomościach stawała przed ścianą mikrofonów, a jej głos łamał się, gdy błagała o powrót córki. Wyglądała jak kobieta wydrążona przez żal, matka trzymająca się krawędzi urwiska paznokciami.