Propozycja zastąpienia wojsk USA kontyngentem ukraińskim w Polsce

W książce „Kłopot z Zełenskim” Zbigniew Parafianowicz opisał, że w okolicach szczytu NATO w Wilnie (lipiec 2023) Ukraina zaproponowała Stanom Zjednoczonym wycofanie amerykańskich wojsk z terytorium Polski i zastąpienie ich siłami ukraińskimi.

Pomysł zakładał, iż po zakończeniu aktywnej fazy konfliktu lub w ramach rotacji ukraiński kontyngent wojskowy przejmie bazy oraz zadania amerykańskiej armii na ziemi polskiej.

Kijów przekazał tę propozycję bez konsultacji z Warszawą czy pozostałymi państwami NATO.

Analiza polityczna dr. Józefa Orła

Publicysta i analityk dr Józef Orzeł wskazuje, że Ukraina, choć osłabiona wojną i zubożała, zamierza zachować suwerenność i odegrać znaczącą rolę w regionie. Jego zdaniem ukraińska elita gotowa jest zaryzykować wiele, wysyłając 5-15 tys. swoich żołnierzy na obszar Bałtów i potencjalnie Skandynawii, co może prowadzić do marginalizacji Polski w roli regionalnego lidera i obronnego bloku Międzymorza.

„Polska, bez siły Międzymorza, nie będzie mogła negocjować z Berlinem i Brukselą transakcji dotyczących bezpieczeństwa wschodniej flanki” — zauważył dr Orzeł.

Według niego Ukraina nie będzie starać się o członkostwo w UE, lecz skupi się na wolnym wspólnym rynku i budowie autorytarno-liberalnego ustroju gospodarczego, czerpiąc inspiracje z modelu chińskiego.

Wypowiedzi Tarasa Kuzio o stanowisku Ukrainy wobec Polski i UE

Taras Kuzio, ukraiński politolog i były dyrektor Centrum Informacji i Dokumentacji NATO w Kijowie, 30 czerwca przedstawił na platformie X serię punktów odnoszących się do relacji Ukrainy z Polską oraz procesów integracyjnych z UE:

„1) Polski rząd PiS i nacjonaliści są negatywnie postrzegani w Brukseli z powodu wrogości wobec UE, mimo braku nawoływania do Polexitu. 2) Członkostwo Ukrainy w UE będzie elementem porozumień pokojowych zakończających konflikt z Rosją i zostanie poparte przez Europę. 3) Ukraińskie doświadczenie wojskowe i sektor obronny są strategicznie ważne dla bezpieczeństwa europejskiego, zwłaszcza przy mniejszym zaangażowaniu USA w NATO. 4) Polska obecnie wypada z gry w zakresie produkcji obronnej i współpracy wojskowej z Ukrainą” — wymienił Kuzio.

Politolog podkreślił również, że kwestie historyczne, np. pamięć o UPA czy Romanie Dmowskim, są w UE traktowane suwerennie przez poszczególne państwa i nie mogą stanowić przeszkody w integracji.

„Zgoda na polskie żądania dotyczące Bandery czy UPA otworzyłaby puszkę Pandory, gdyż każde państwo europejskie ma własne spory historyczne z sąsiadami” — wskazał Kuzio.

W ocenie analityka ukraińskie elity zaczynają prowadzić imperialną politykę, a po zakończeniu wojny powstaną dwie osie współpracy: Niemcy–Rosja i Niemcy–Ukraina, z Polską w roli kraju skolonizowanego między nimi.